Turniej odbędzie się 19 lipca 2026 roku, a pierwsze mecze rozpoczną się o godzinie 09:00. Drużyny mogą liczyć maksymalnie 10 zawodników, a wpisowe wynosi 1000 zł od zespołu. 

Uwaga!

Liczba miejsc jest ograniczona, dlatego organizatorzy zachęcają do szybkiego kontaktu i zapisów. Więcej informacji można uzyskać pod numerami telefonów:

• 534 705 095 (Radosław Świtliński)
• 787 797 986 (Grzegorz Lichwa)

Niech ten dzień będzie dowodem na to, że potrafimy wspólnie celebrować jubileusz, tworząc niezapomnianą atmosferę zarówno na boisku, jak i wokół niego!

Program festiwalu był niezwykle bogaty i zróżnicowany. Obok zmagań wojowników, rywalizujących w konkurencjach indywidualnych i drużynowych o pulę nagród 20 000 zł, ogromnym zainteresowaniem cieszyły się strefy edukacyjne. Eksperci, w tym dr Krystian Chrzan, dr Paweł Babij oraz prof. dr hab. Stanisław Rosik, przybliżyli zgromadzonym tajniki geografii plemiennej Śląska, wojskowości Słowian zachodnich oraz historyczne tło walk z cesarzem Henrykiem II.

Najlepszym wojem okazał się Żelek z bractwa Kruki. Drugie miejsce zajął, reprezentujący Kruki, Eluwina. Trzecie miejsce Magnus z Pancernych Knurów. W kategorii drużynowej, najlepsi okazali się Kruki III, drugie miejsce Leśne Baby i Dziady, a trzecie miejsce Kruki I.

Organizatorzy (Centrum Kultury i Sportu w Grębocicach oraz Stowarzyszenie „Wirtualne” Muzeum Dziadoszan) zadbali o to, by każdy znalazł coś dla siebie. Dzieci bawiły się w specjalnej „Strefie Małego Słowianina”, podczas gdy dorośli mogli wziąć udział w warsztatach wyplatania wianków, pieczenia tradycyjnych podpłomyków. Wyjątkowy klimat tworzył „Krąg Słowiańskich Kobiet”, gdzie celebrowano obrzędowość związaną z Nocą Kupały.

Całość zwieńczyły koncerty zespołów czerpiących z ludowych brzmień i mitologii, takich jak: Żywiołak, Drasta, Roderyk, Magia Folkloru, Szlakiem Starych Drzew oraz Stranger Loop. Muzyka niosąca się wieczorową porą nad Obiszowem idealnie dopełniła słowiańską atmosferę święta.

Sobotnie emocje, mimo upału, zakończyły się wielkim sukcesem, ale to nie był koniec atrakcji. W niedzielę Obiszów zaprosił uczestników na kontynuację pokazów rzemieślniczych i warsztatów muzycznych.

Wydarzenie po raz kolejny udowodniło, że Palinocka w Krainie Dziadoszan to nie tylko lekcja historii, ale przede wszystkim sposób na budowanie lokalnej tożsamości. Dzięki zaangażowaniu organizatorów i rekonstruktorów, Obiszów na stałe wpisał się na mapę najważniejszych wydarzeń historycznych w Polsce, z niecierpliwością czekamy więc na kolejną edycję.
 

W nowej koncepcji ZSK Dolny Śląsk odgrywa kluczową rolę. Województwo zyska nie tylko dzięki realizacji szybkich połączeń w ramach tzw. Linii „Y” (łączącej Wrocław z Warszawą i Poznaniem przez Łódź) czy nowym korytarzom w kierunku Czech przez Świdnicę i Wałbrzych. Najważniejszą lokalną rewolucją będzie powstanie nowej osi pasażerskiej na zachodzie kraju, Magistrali Zachodniej, której kluczowym elementem stanie się nowy korytarz łączący Głogów z Lubinem.

Inwestycja ta ma fundamentalne znaczenie dla Zagłębia Miedziowego. Plan zakłada wybudowanie nowych torów, które poprowadzą ruch pasażerski bezpośrednio przez Polkowice. To historyczna decyzja dla Polkowic, które od dekad pozostawało jednym z największych punktów na mapie polskiego wykluczenia kolejowego. Dzięki włączeniu Polkowic do sieci jako stacji przelotowej, mieszkańcy zyskają szybki i komfortowy dostęp do pociągów regionalnych oraz dalekobieżnych.

Nowy korytarz Głogów – Polkowice – Lubin wpisuje się w szerszy układ komunikacyjny. Połączy się on z nowymi liniami w województwie lubuskim (Zielona Góra – Gorzów Wielkopolski) oraz nowym korytarzem do Szczecina. W efekcie powstanie spójna, szybka magistrala łącząca Wrocław ze Szczecinem i Świnoujściem. Co istotne dla gospodarki, przeniesienie ruchu pasażerskiego na nową linię przez Polkowice pozwoli uwolnić dotychczasową, przeciążoną linię nr 273 (popularną „Odrzankę”). Zostanie ona oddana do dyspozycji pociągów towarowych, co ułatwi transport towarów z Dolnego Śląska bezpośrednio do nadbałtyckich portów.

Zintegrowana Sieć Kolejowa to projekt, który ma szansę ostatecznie zamknąć erę wielkich inwestycji drogowych i przenieść akcent na rozwój ekologicznego transportu szynowego. Dla mieszkańców Dolnego Śląska, a w szczególności Polkowic, zaprezentowane plany to obietnica końca komunikacyjnej izolacji i szansa na gigantyczny impuls rozwojowy. Choć realizacja pełnej wizji ZSK potrwa do 2050 roku, wyznaczenie jasnych, przemyślanych korytarzy daje gwarancję, że regiony dotychczas pomijane wreszcie doczekają się infrastruktury na miarę XXI wieku.

Rajd zakończyło losowanie nagród rzeczowych wśród jego uczestników oraz quiz konkursowy. A do wygrania były akcesoria przydatne rowerzystom i nagrody główne rowery marki Storm; po dwa w kategoriach dzieci, panie i panowie. Frekwencja w liczbie 650 rowerzystów, łącznie ze służbami bezpieczeństwa ponad 700 osób na trasie, niesamowita energia, uśmiechy oraz odpowiedzialna jazda w kaskach to najlepszy dowód na to, że Rodzinny Rajd Rowerowy to stały i niezwykle ważny punkt na mapie kulturalno-sportowych wydarzeń gminy Grębocice.

Wnikliwa analiza pisma Młodszego Inspektora Pracy Ewy Fugiel, z dnia 20 maja 2026 roku, nie pozostawia złudzeń. Czy PIP badał mobbing w Aquaparku? W sensie prawnym i proceduralnym: tak. W sensie ludzkim i faktycznym: absolutnie nie.  W dokumencie czarno na białym wskazano, jak wyglądała ta kontrola. Inspektor pracy dokonał ustaleń wyłącznie na podstawie „okazanej w toku kontroli dokumentacji” oraz „przedłożonych wyjaśnień osób działających w imieniu pracodawcy”. Co to oznacza w praktyce? PIP sprawdziła jedynie, czy w firmie istnieje suchy regulamin antymobbingowy oraz czy pracownicy podpisali oświadczenia, że go znają. Na tej podstawie stwierdzono, że pracownicy nie składali formalnych skarg drogą oficjalną.  

W całym raporcie próżno szukać jakichkolwiek śladów: poufnych, bezpośrednich rozmów inspektorów z załogą; anonimowych ankiet, które pozwoliłyby pracownikom bezpiecznie opisać realną atmosferę w pracy bez strachu przed natychmiastowym zwolnieniem. Sama Inspekcja na koniec asekuracyjnie rozłożyła ręce, wprost przyznając w piśmie, że:„(...) część podnoszonych w anonimowej korespondencji kwestii odnosi się do subiektywnej oceny atmosfery pracy, relacji interpersonalnych oraz sposobu zarządzania zakładem pracy, które pozostają poza zakresem właściwości rzeczowej Państwowej Inspekcji Pracy.”  

Wniosek jest porażająco prosty: skoro PIP realnie nie badała relacji międzyludzkich i psychicznego odbioru sytuacji, to logiczne, że go „nie stwierdziła”. Przedstawianie tego dokumentu przez prezesa jako dowodu na krystaliczną atmosferę w Aquaparku jest ordynarną manipulacją.

Najbardziej bulwersujący jest jednak polityczno-towarzyski teatr, jaki rozegrał się na ostatniej sesji. Jak silne więzi muszą łączyć burmistrza z prezesem Pawłem Kowalskim, skoro nagle przerwano medialne milczenie i dano szefowi basenowej spółki jego „5 minut” na oficjalnej antenie? To, co usłyszeliśmy z ust prezesa Kowalskiego podczas jego wystąpienia, przekroczyło wszelkie granice debaty publicznej. Zamiast pokory i merytorycznego odniesienia się do formalnych uchybień wykazanych przez PIP (takich jak błędy w harmonogramach czasu pracy czy brak wpisów w kartach szkoleń stanowiskowych ), prezes ponowił publiczne groźby pod adresem radnych miejskich. Za co? Za to, że wypełniają swój ustawowy mandat. Na dodatek pan Kowalski w bezpardonowy sposób naruszył dobra osobiste redaktora naczelnego portalu wieszwiecej.com.pl.  Zgodnie z celną i natychmiastową ripostą przewodniczącego rady miejskiej, Piotra Cybulskiego, odsyłamy Pana, panie prezesie, do lektury Ustawy o samorządzie gminnym:
 

Zgodnie z art. 24 pkt 2-7 o samorządzie gminnym, Radni mają prawo do m.in. uzyskiwania informacji i materiałów, wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych, oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej; składania interpelacji i zapytań. Zaś zgodnie z art. 25. pkt.1. W związku z wykonywaniem mandatu radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Z naszych pewnych informacji wynika, że za wszystkie publiczne groźby wobec funkcjonariuszy publicznych, na dniach wpłynie do Prokuratury oficjalne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez Pawła Kowalskiego.

Choć jako dziennikarze mamy grubą skórę i niejedno widzieliśmy, nie pozwolimy na publiczne szkalowanie i próby zastraszania wolnych mediów. 

-Panie Kowalski: oficjalnie zapraszamy Pana na drogę sądową za naruszenie dóbr osobistych naszego redaktora naczelnego. Dajemy Panu równe 7 dni na publiczne przeprosiny za sformułowania, których użył Pan na sesji wobec redaktora naczelnego wieszwiecej.com.pl. Przypominamy tylko, choć znając Pana skrupulatność w zbieraniu informacji, że redaktor naczelny wieszwiecej nie jest amatorem z przypadku. To dyplomowany dziennikarz, absolwent Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na prestiżowym Uniwersytecie Jagiellońskim, a nasz tytuł to w pełni legalne, zarejestrowane w rejestrze dzienników i czasopism pod pozycją Pr-354  przez Sąd Okręgowy w Legnicy, wydawnictwo. 

Ani radni, którzy odważnie nagłośnili temat, ani nasza redakcja nie damy się zakneblować, nawet jeśli czuje się Pan bezkarny jako nowe, gorące „odkrycie towarzyskie” pierwszego obywatela Polkowic. Do zobaczenia na sali sądowej albo w kolejnych artykułach, w których z bliska przyjrzymy się Panu i Pana metodom zarządzania.

Choć na co dzień obaj mężczyźni twardo stąpają po ziemi i ciężko pracują, do realizacji tej wizji podeszli z pełną powagą. Mateusz na co dzień dba o bezpieczeństwo swoich kolegów ponad 1200 metrów pod ziemią w kopalni, a w weekendy studiuje na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu. Konrad to z kolei utytułowany pięściarz, wielokrotny medalista mistrzostw Polski w boksie (zarówno na ringu amatorskim, jak i zawodowym), który obecnie trenuje młodzież i pracuje jako automatyk w branży górniczej. Połączenie górniczej dyscypliny i sportowego zacięcia okazało się idealnym fundamentem pod trwające od miesięcy przygotowania.

Wyprawa zyskała zupełnie nowy, głębszy wymiar w kwietniu tego roku. Podczas rodzinnego obiadu Mateusz usłyszał historię o kimś, kto podobny rajd połączył ze wsparciem domu dziecka. Niedługo potem, jadąc na uczelnię, dostrzegł billboard Fundacji Cancer Fighters, a w sieci ruszyła akcja „Diss na Raka”.

„Dla mnie był to kolejny sygnał, że właśnie w tym kierunku powinniśmy pójść” – wspomina Mateusz.

Szybki kontakt z fundacją i ogromne wsparcie ze strony Pani Magdaleny Jaworskiej sprawiły, że sportowe wyzwanie oficjalnie stało się zbiórką charytatywną na rzecz dzieci i osób zmagających się z chorobą nowotworową. 

(link do zbiórki: TUTAJ

Plan zakłada start 29 maja i zameldowanie się na mecie w Pescii dokładnie 5 czerwca. Średnia odległość, jaką cykliści będą musieli pokonać każdego dnia, to blisko 180 kilometrów. Co ciekawe, logistyka wyprawy opiera się w zasadzie wyłącznie na wierze we własne siły i elastyczności. Przyjaciele nie mają szczegółowo zaplanowanych noclegów ani sztywnego podziału kilometrów na poszczególne dni. Wszystko zamierzają korygować na bieżąco, w zależności od humoru aury, profilu trasy oraz kondycji własnych organizmów. 

Co wzbudza największy podziw, to fakt, że lubinianie jadą całkowicie samodzielnie. Za ich plecami nie pojedzie żaden samochód techniczny wypełniony częściami zamiennymi, nie ma też mowy o profesjonalnym wsparciu logistycznym czy prywatnym serwisie. Cały potrzebny ekwipunek zabierają ze sobą. Na trasie będą zdani wyłącznie na siebie, swoje maszyny i potężną dawkę motywacji.

Mateusz Dziedzic i Konrad Czajkowski udowadniają, że pasja do sportu potrafi nie tylko przełamywać własne bariery, ale przede wszystkim nieść realną pomoc tym, którzy toczą najważniejszą walkę, walkę o zdrowie i życie. Choć przed nimi morderczy wysiłek, podkreślają, że bez zaangażowania innych ludzi cel charytatywny nie zostanie osiągnięty.

Wyprawę i codzienne zmagania dolnośląskich podróżników będzie można śledzić na bieżąco w mediach społecznościowych. Relacje z trasy będą publikowane na Instagramie (@maate_uniu, @konradczk) oraz na TikToku (@mateusz.dziedzc, @czaja_boxing). Organizatorzy gorąco apelują o wsparcie: każda wpłata na rzecz Fundacji Cancer Fighters, a także każde udostępnienie informacji o zbiórce w sieci, to dodatkowy wat w nogach tych dwóch ambitnych chłopaków. Trzymamy kciuki za bezpieczną drogę i powodzenie tej wyjątkowej misji!

Zupełnie inaczej sytuacja wygląda w sąsiednich Polkowicach, gdzie tamtejsze święto miasta zaplanowano dopiero na połowę czerwca. Choć Polkowice tradycyjnie dysponują znacznie większymi środkami finansowymi na kulturę, tamtejsza impreza potrwa zaledwie dwa dni (13–14 czerwca). Co jednak najbardziej rzuca się w oczy, to gigantyczne pieniądze, jakie gmina przezna na promocję i marketing. Masowe i kosztowne promowanie wydarzenia w mediach, budzi uzasadnione pytania mieszkańców. Za kwoty wydane na budowanie wizerunku burmistrza i PR w mediach, w Polkowicach można by bez najmniejszego problemu zorganizować pełny, bogaty, trzydniowy festiwal.

Głogów staje się w tym zestawieniu wzorem gospodarności i szacunku dla podatnika. Zamiast medialnego lansu władzy i częstych wizyt w nagłówkach gazet, mieszkańcy otrzymują realną, trzydniową ofertę kulturalną. Dobra impreza broni się po prostu sama, bez nachalnej propagandy sukcesu.

Co warte podkreślenia, majowy weekend to dopiero początek prezentacji głogowskich możliwości. Włodarze miasta nie poprzestają na jednym zrywie. Jak co roku, na zakończenie lata Głogów zaprosi na kolejne trzydniowe święto dobrej muzyki. Festiwal Pożegnania Lata, który zaplanowano w dniach 28–29 sierpnia, przyniesie mocne uderzenie sceny hip-hopowej. Na Placu Festynowym wystąpią m.in. Sarius, Białas, ReTo, Zeamsone oraz Guzior. W ten sposób Głogów klamrą spina sezon wakacyjny, trzema dniami świetnej zabawy na powitanie lata i kolejnymi na jego pożegnanie.

Porównanie tegorocznych planów obu miast jasno pokazuje, gdzie priorytetem jest zadowolenie mieszkańców, a gdzie polityczny PR. Głogów, dysponując relatywnie mniejszym budżetem, potrafi dać swoim mieszkańcom kilka dni wielkich koncertów. To dowód na to, że kultura potrzebuje dobrych menedżerów i słuchania głosu społeczności, a nie drogiej autoreklamy w mediach. Wszystkich spragnionych dobrej muzyki i doskonałej atmosfery zapraszamy już w ten weekend na Plac Festynowy w Głogowie. Tutaj liczy się zabawa, a nie polityka.

– Obrączkowanie to ważny moment nie tylko dla ornitologów, ale także dla wszystkich, którzy od lat angażują się w ochronę sokołów wędrownych w Hucie Miedzi „Głogów”. Dzięki takim działaniom możliwe jest nie tylko monitorowanie losów ptaków, ale także realne wsparcie odbudowy ich populacji w Polsce. Sokoły upodobały sobie naszą hutę nieprzypadkowo. Sprzyjają temu zarówno warunki panujące wokół zakładu, jak i sąsiedztwo Łęgów Głogowskich. To rozległe, zajmujące 600 hektarów, cenne przyrodniczo tereny, które przyciągają wiele gatunków zwierząt – powiedział Dariusz Matijczak, Główny Specjalista ds. Gospodarki Leśnej w Hucie Miedzi „Głogów”.

Bezpieczne miejsce dla naszych sokołów

W tym roku platformę lęgową zajęła para sokołów – Luna II i Bosy, która doczekała się czterech piskląt. To kolejny dowód na to, że teren huty od lat pozostaje bezpiecznym miejscem lęgowym dla tego chronionego gatunku. Od momentu zamontowania platformy lęgowej zaobrączkowano już 54 pisklęta. Obecnie w Polsce żyje około 100 par sokoła wędrownego. Młode ptaki, które wykluwają się w Hucie Miedzi „Głogów”, wzmacniają krajową populację tego rzadkiego drapieżnika i potwierdzają, że zakład od lat pozostaje ważnym miejscem jego ochrony. Najsłynniejszym sokołem z Głogowa była Giga, która gniazdowała na Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.

Przemysł i natura w jednym miejscu

Historia sokołów w Hucie Miedzi „Głogów” zaczęła się w 2008 roku, kiedy odnotowano pierwszą próbę gniazdowania. Gdy zamontowano platformę lęgową, już rok później wykluły się pierwsze młode. Bliskość natury oraz warunki panujące wokół zakładu okazały się sprzyjające wychowywaniu piskląt.

Sokoły wędrowne nie są jedynymi dzikimi mieszkańcami okolic zakładów KGHM. Na tych terenach można spotkać również sarny, borsuki, zające, dziki, lisy czy jelenie, a w starorzeczach Odry także wydry i bobry. Jest to przestrzeń ważna również dla wielu gatunków ptaków, w tym pustułek, które często wybierają tereny huty na lęgowiska. Wokół zakładów KGHM prowadzone są liczne działania na rzecz ochrony przyrody, w tym coroczne akcje sadzenia drzew, organizowane przez wolontariuszy z okazji Światowego Dnia Ziemi.

Zamiast politycznej ławki rezerwowych lub powrotu do prywatnego biznesu, Paweł Kowalski objawił się jako prawdziwy „Midas” polkowickich spółek. Człowiek, który seryjnie produkował korekty do własnych oświadczeń majątkowych, płynnie przeskoczył na fotel zarządzającego kluczową spółką miejską. Dziś stoi na czele polkowickiego Aquaparku, instytucji, która generuje ogromne koszty, ale i spore oczekiwania mieszkańców. To awans, który u wielu budzi uzasadniony niepokój. Zarządzanie wielomilionowym budżetem, przetargami, skomplikowaną infrastrukturą i zespołem ludzkim wymaga, precyzji i przede wszystkim bezbłędnej orientacji w cyfrach. Skoro jako radny pan Kowalski musiał co chwilę poprawiać dokumenty dotyczące własnego portfela, pojawia się fundamentalne pytanie: jak poradzi sobie z bilansami spółki prawa handlowego, gdzie błędy kosztują setki tysięcy złotych i obciążają budżet miasta?

Mieszkańcy Polkowic, zmęczeni lokalnymi układami i rotacją tych samych twarzy na intratnych stanowiskach, z wielkim utęsknieniem i nieskrywaną ciekawością czekają na oficjalne wyniki finansowe Aquaparku pod nowym kierownictwem. To one będą ostatecznym sprawdzianem dla polkowickiego „Midasa”: czy wszystko, czego dotknie, zamieni w złoto, czy wręcz przeciwnie. Oby tylko się nie okazało, że oficjalne raporty finansowe miejskiej spółki będą wymagały tylu samych aneksów, poprawek i sprostowań, co dawne oświadczenia majątkowe jej obecnego prezesa. Publiczne pieniądze nie znoszą bowiem amatorszczyzny, a mieszkańcy mają prawo wiedzieć, czy Aquapark wypłynie na szerokie wody, czy też utonie w długach, maskowanych kolejnymi „korektami”.

Turniej to jednak przede wszystkim sportowo-rozrywkowa rywalizacja. Reprezentacje wsi zmierzyły się w widowiskowych i trzymających w napięciu do ostatnich sekund konkurencjach. Po zaciętej walce pełnej ducha fair play, puchar za zwycięstwo w jubileuszowym XXX Turnieju Wsi dumnie wzniosło sołectwo Kwielice. Ważnym momentem imprezy było również ogłoszenie nazwiska Super Sołtysa 2026 roku. Ten prestiżowy tytuł wywalczyła Barbara Czyż, reprezentująca Szymocin.

Organizatorzy zadbali o to, by trzydziestoletnia historia turnieju została odpowiednio upamiętniona. Uczestnicy wydarzenia mogli podziwiać specjalną Wystawę Jubileuszową, która stała się sentymentalną podróżą przez najpiękniejsze momenty i wspomnienia z ostatnich trzech dekad wspólnej zabawy. Na scenie czas umilały występy lokalnych artystów, w tym utalentowanej sekcji wokalnej „Czeladka”. Świętowanie w parku połączono z Gminnym Dniem Dziecka, dzięki czemu najmłodsi mieszkańcy gminy również mieli powody do radości. Czekały na nich darmowe dmuchańce, popcorn, pyszne lody oraz cała gama animacji i gier, które zapewniły uśmiech na twarzach dzieci przez cały dzień.

Zwieńczeniem tego pełnego wrażeń dnia był dynamiczny koncert muzyczny. Gwiazdą wieczoru był zespół VERDIS, który swoimi energetycznymi hitami porwał publiczność do tańca. Pod sceną bawili się ramię w ramię reprezentanci wszystkich pokoleń, udowadniając, że muzyka i wspólne świętowanie łączą lokalną społeczność jak nic innego. Trzydziesty, perłowy Turniej Wsi w Grębocicach pokazał, jak ogromny potencjał, energia i zaangażowanie drbią w mieszkańcach gminy. Trzy dekady tradycji zobowiązują, a organizatorzy oraz sołectwa po raz kolejny zawiesili poprzeczkę niezwykle wysoko. Emocje po sobotnich zmaganiach powoli opadają, ale pamięć o tym wyjątkowym weselu lat 90. pozostanie na długo. Kolejna szansa na wspólną integrację już za rok. Mieszkańcy z pewnością zaczną odliczać dni do następnej edycji.

Gdzie podziała się polkowicka młodzież? Z czego wynika ten marazm? Odpowiedź jest bolesna dla obecnej władzy: w Polkowicach próżno szukać realnej, atrakcyjnej oferty dla ludzi młodych. Oferty, którą bez problemu można dziś znaleźć u sąsiadów, w: Radwanicach, Grębocicach, o dynamicznym Lubinie nawet nie wspominając.

Polkowice Wabika i PdMP Plus (MyPolkowiczanie i Lepsze Polkowice) cierpią na chroniczny brak pomysłu na to, jak zatrzymać młodzież w mieście i jak zachęcić ją do współdecydowania o lokalnej ojczyźnie. Efekt jest taki, że kandydatów na młodzieżowych radnych trzeba było szukać niemalże na siłę, byle tylko uniknąć wizerunkowej katastrofy i pustych foteli w sali obrad. W kuluarach już teraz krążą zakłady, czy ta „oddolna inicjatywa” nie zostanie tradycyjnie przypilnowana z tylnego siedzenia. Idziemy o zakład, że na pierwszej, inauguracyjnej sesji nowej MRG, jako „dobry duch” i mentor, pojawi się, oczywiście Wiesław Wabik i Paweł Kowalski.

Wybory już 15 czerwca w Zespole Szkół. Urząd odtrąbi sukces, niezależnie od frekwencji przy urnach. Pytanie tylko, czy te 19 osób faktycznie będzie miało realny wpływ na cokolwiek, czy posłuży jedynie jako tło do kolejnych zdjęć i postów o młodych i zaangażowanych.

Urząd z dumą chwali się także wywiadami, zapowiedziami i planowanymi transmisjami w ogólnopolskich mediach, w tym na żywo w TVP Sport, która pokaże Puchar Polski Strongman. Sukces? Owszem, medialny. Szkoda tylko, że w tych pełnych zachwytu komunikatach magistrat zapomniał dodać jednego, drobnego szczegółu: ogólnopolskie media nie robią takich rzeczy za darmo. Promocja w mediach mainstreamowych i publicznych kosztuje, i to niemało, a rachunek za te „darmowe” laurki i minuty na antenie zapłacą oczywiście mieszkańcy Polkowic z własnych podatków. W tym miejscu warto uruchomić pamięć i zapytać: jak to właściwie było z wydatkami na promocję i media jeszcze nie tak dawno temu? Kiedy Wiesław Wabik oraz całe dzisiejsze zaplecze z PdMP Plus (My Polkowiczanie, Lepsze Polkowice) siedzieli w ławach opozycji, każda złotówka wydana przez poprzedniego burmistrza, Łukasza Puźnieckiego, na artykuły sponsorowane czy promocję w regionie była oglądana z trzech stron. Wtedy grzmiało się o „marnotrawieniu publicznych pieniędzy”, „kupowaniu przychylności dziennikarzy” i „pompach medialnych”.

Dzisiaj? Dzisiaj, jak widać, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Praktyki, które kiedyś piętnowano, dziś stały się standardem zarządzania gminą. Co więcej, machina promocyjna rozrosła się do takich rozmiarów, że umowy na promocję w mediach podpisują już nie tylko urząd czy Centrum Kultury, ale nawet pierwsza spółka wodna w gminie (choć nie PGM). Czyżby polkowicki basen potrzebował aż takiego medialnego wsparcia i budowania wizerunku w lokalnych portalach? Czy to po prostu kolejny elegancki kanał do transferowania publicznych pieniędzy, by te przypadkiem nie napisały czegoś krytycznego?

Najważniejsze jednak w tej całej politycznej układance jest to, że Wiesław Wabik doskonale wie, jak zabezpieczyć swoje tyły. Obecny burmistrz może dziś liczyć na lojalność i wdzięczność wielu tych, którzy swój faktyczny byt w lokalnej polityce oraz intratne stanowiska zawdzięczają... byłemu burmistrzowi Łukaszowi Puźnieckiemu. Karuzela stanowisk się kręci, dawni krytycy nagle milkną, zachwyceni nową „formułą” Dni Polkowic, a mieszkańcom pozostaje jedynie oglądać drogie transmisje i uśmiechnięte twarze włodarzy.

Dni Polkowic bez wątpienia będą udane, bo z takim budżetem i takimi artystami trudno o klapę. Niesmak jednak pozostaje, bo pod płaszczykiem „święta mieszkańców” po raz kolejny zafundowano nam po prostu festiwal wyborczego lansu na koszt podatnika. Podatnika, który zapłaci za artystów, za urzędników na konferencji i za faktury wystawione przez telewizję.

Jednym z najważniejszych wskaźników poprawy efektywności był znaczący spadek kosztu C1, czyli gotówkowego kosztu produkcji miedzi płatnej. W pierwszym kwartale wyniósł on 1,69 USD za funt i był aż o 35 procent niższy niż rok wcześniej. Spółka wskazuje, że wpływ na ten wynik miały między innymi wysokie ceny srebra i metali szlachetnych oraz poprawa efektywności operacyjnej we wszystkich segmentach działalności.

Wysokie przychody oraz ustabilizowanie kosztów przełożyły się na wzrost wyniku operacyjnego EBITDA do poziomu 5,46 mld zł. To ponad dwukrotnie więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Z kolei skonsolidowany zysk netto Grupy wyniósł 3,53 mld zł.

-Osiągnęliśmy wynik lepszy, niż konsensus rynkowy, a przecież wszyscy państwo ze szczególnym uznaniem dla analityków z reguły dość trafnie przewidują, jakie możemy osiągnąć rezultaty. To powodowało w tych oczekiwaniach również wzrost naszej kapitalizacji. Wróciliśmy do pięćdziesiątki z punktu widzenia kapitalizacji największych firm górniczych na świecie. Zajmujemy obecnie 42 miejsce – spuentował prezes KGHM, Remigiusz Paszkiewicz.

Konferencja wynikowa odbyła się w Centrali KGHM. Wyniki produkcyjne przedstawił Mirosław Laskowski, finansowe – Piotr Krzyżewski a plany inwestycyjne – wiceprezes Zbigniew Bryja. O kondycji aktywów zagranicznych opowiedziała z kolei wiceprezes Anna Sobieraj-Kozakiewicz.

Drugim istotnym obszarem była stabilność i rozwój Grupy Kapitałowej KGHM. Dyskutowano o planowanych inwestycjach oraz działaniach, które mają zagwarantować stabilność zatrudnienia i płynność finansową przedsiębiorstwa w obliczu sytuacji gospodarczej i wyzwań makroekonomicznych.

Szczególną uwagę poświęcono także sytuacji w PeBeKa S.A.. Strona związkowa przedstawiła propozycję wprowadzenia tzw. „bezpiecznika płacowego” do układu pomiędzy związkami zawodowymi a zarządem spółki. Mechanizm miałby gwarantować automatyczny wzrost płac zasadniczych w przypadku braku porozumienia płacowego w określonym terminie. Według propozycji, wynagrodzenia rosłyby o wskaźnik odpowiadający 0,8 wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw. Zdaniem związkowców rozwiązanie to mogłoby skutecznie zabezpieczyć realną wartość wynagrodzeń pracowników i ograniczyć ryzyko sporów oraz sytuacji kryzysowych.

Przedstawiciele Federacji Związków Zawodowych podkreślili po spotkaniu, że jako partner społeczny czują się współodpowiedzialni za przyszłość Polskiej Miedzi i tysięcy zatrudnionych osób. Podziękowali również prezesowi spółki za merytoryczną dyskusję i zapowiedzieli dalsze informowanie pracowników o postępach w realizacji zgłoszonych postulatów.

ISTOTNA POPRAWA WYNIKÓW

Przychody Grupy Kapitałowej wzrosły o prawie 2,9 mld PLN (+33% Q1/Q1) i osiągnęły poziom 11,9 mld PLN. Poprawę zanotowano we wszystkich kluczowych segmentach biznesowych. KGHM Polska Miedź osiągnęła rekordowe przychody na poziomie blisko 10,5 mld PLN tj. o 39% wyższe niż w analogicznym okresie rok wcześniej. Głównym czynnikiem decydującym o istotnym wzroście przychodów na poziomie Grupy KGHM była zmiana notowań podstawowych produktów i poziomy zrealizowanych premii. Istotny, pozytywny wpływ miała również polityka kontraktowania oraz proces zarządzania ryzykiem kursowym. Pozwoliły one ograniczyć negatywny wpływ spadku średniego kursu dolara amerykańskiego na poziom przychodów.

Koszt C1 (jednostkowy gotówkowy koszt produkcji miedzi płatnej) dla Grupy KGHM wyniósł w pierwszym kwartale 2026 roku 1,69 USD/funt i był niższy od wykonanego w analogicznym okresie roku ubiegłego o 35%. Grupa zanotowała znaczące spadki kosztu C1 we wszystkich segmentach operacyjnych, głównie dzięki wysokiej wycenie produktów ubocznych tj. srebra i metali szlachetnych. Koszt C1 bez podatku od wydobycia osiągnąłby wartość ujemną.

Wysokie przychody i ustabilizowanie bazy kosztowej pozwoliły osiągnąć wynik operacyjny EBITDA na poziomie skonsolidowanym na poziomie 5,46 mld PLN, co oznacza ponad dwukrotny wzrost w ujęciu rocznym. Na poziomie jednostkowym wynik operacyjny był ponad 3 razy lepszy niż w I kwartale ubiegłego roku i wyniósł 4,24 mld PLN. To efekt poprawy wyników kopalń i hut oraz wyceny zapasów z tytułu istotnie wyższych notowań srebra i miedzi w raportowanym okresie.  Kwartalny zysk netto w ujęciu skonsolidowanym wyniósł 3,53 mld PLN, a jednostkowym 2,97 mld PLN. Jednocześnie, Grupa KGHM zachowuje wysoką płynność finansową oraz stabilność zadłużenia. Na koniec pierwszego kwartału wskaźnik długu netto do skorygowanej EBITDA wyniósł 0,6, co stanowi potwierdzenie efektywnej kontroli zadłużenia, zarządzania bilansem i ryzykiem, wspieranej dodatnimi przepływami. W I kwartale br. spółki zagraniczne Grupy wpłaciły do KGHM Polska Miedź łącznie 175 mln USD z tytułu spłaty pożyczek, gwarancji i pozostałych usług.

PRODUKCJA ZGODNA Z BUDŻETEM

W pierwszych trzech miesiącach 2026 roku produkcja miedzi płatnej w Grupie KGHM była zgodna z założeniami budżetowymi i wyniosła 176 tys. ton. Osiągnięte wyniki produkcyjne były o 4% wyższe w ujęciu rocznym. Grupa wyprodukowała również 329 ton srebra metalicznego, 37 tys. troz metali szlachetnych oraz 0,9 mln funtów molibdenu.

W raportowanym okresie produkcja miedzi w koncentracie w aktywach krajowych wyniosła 102,6 tys. ton, co było efektem m.in. wzrost wydajności produkcyjnej oddziałów górniczych. Natomiast produkcja miedzi elektrolitycznej osiągnęła poziom 145,3 tys. ton. Produkcja miedzi płatnej w kopalni Sierra Gorda wyniosła 20,6 tys. ton (dla 55% udziału KGHM), a w segmencie KGHM INTERNATIONAL LTD. 10,0 tys. ton. Kopalnia Sierra Gorda odnotowała 54% wzrost produkcji srebra oraz 80% molibdenu względem analogicznego okresu rok wcześniej.

ODPOWIEDZIALNY PROGRAM INWESTYCJI

Priorytetem KGHM jest budowa silnego zaplecza operacyjnego, które gwarantuje ciągłość produkcji oraz stabilność dostaw. Ścisła współpraca z polskimi przedsiębiorstwami zapewnia przewidywalność zaopatrzenia, sprawną realizację inwestycji, a także rozwój nowoczesnych kompetencji technologicznych dostępnych lokalnie. Zgodnie z zasadami Local Content głównymi wykonawcami prac przy kluczowych inwestycjach Polskiej Miedzi, w tym budowie trzech nowych szybów górniczych, są krajowe przedsiębiorstwa. Również w obszarze technologii i wyposażenia górniczego KGHM korzysta głównie z dorobku polskich producentów. Efekty tego podejścia wykraczają poza branżę miedziową, wzmacniając długofalową konkurencyjność naszej gospodarki. Realizując swój ambitny plan inwestycyjny, KGHM będzie konsekwentnie współpracował z krajowymi firmami, łącząc potrzeby operacyjne z odpowiedzialnością za trwały rozwój Polski.

W pierwszym kwartale 2026 roku nakłady inwestycyjne (CAPEX) KGHM wyniosły 657 mln PLN i były o 9% wyższe w porównaniu do analogicznego okresu rok wcześniej. Podobnie jak w poprzednich kwartałach, priorytet stanowiły inwestycje w obrębie Głównego Ciągu Technologicznego. Wydatki w obszarze górnictwa osiągnęły poziom 602 mln PLN, a hutnictwa 49 mln PLN. Spółka zwiększyła wydatki rozwojowe do 260 mln PLN (+24% Q1/Q1) oraz odtworzeniowe do 236 mln PLN (+16% Q1/Q1). Wydatki na utrzymanie spadły o 14% do kwoty 160 mln PLN. KGHM planuje w 2026 roku przeznaczyć na inwestycje ponad 4,1 mld PLN.

POLSKA MIEDŹ – GLOBALNA SIŁA

KGHM jest obecnie największym producentem miedzi górniczej w Europie i należy do elitarnej grupy 10 największych producentów miedzi na świecie. Według rankingu World Silver Survey 2026 firma jest również drugim największym globalnym producentem srebra. KGHM to zintegrowany producent miedzi z własnymi zasobami mineralnymi, kopalniami, zakładami wzbogacania rud i zakładami metalurgicznymi, produkując miedź zarówno w postaci katod, jak i walcówki miedzianej.

Poszukiwanie możliwości dalszego rozwoju KGHM na rynkach zagranicznych to istotny element wzmacniania pozycji Polskiej Miedzi na arenie międzynarodowej. W marcu br. Spółka podpisała z Office National des Hydrocarbures et des Mines i Managem Group memorandum dotyczące współpracy i analiz potencjalnych inwestycji w sektorze surowców Maroka. Porozumienie otwiera drogę do analiz potencjalnych projektów wydobywczych w regionie, który łączy bogate zasoby mineralne z rosnącą stabilnością gospodarczą i przyjaznym otoczeniem inwestycyjnym.

13 kwietnia burmistrz Wabik udzielił radnym odpowiedzi, czy ma wiedzę o sprawach w sądzie przeciwko Aquaparkowi. Stwierdził naówczas, że nie posiada takowej. Rodzi się więc pytanie: o czym "właściciel" spółki rozmawia z prezesem Pawłem Kowalskim?

Sprawa budzi duże zainteresowanie i z pewnością będziemy wracać do kolejnych informacji w tym temacie, mimo prób zastraszania naszej redakcji i radnych przez prezesa. Ww. wyrok jest nieprawomocny.

Głosy niezadowolenia wskazują, że Karta Mieszkańca, zamiast być ułatwieniem, stała się murem. Dla seniorów czy osób mniej biegłych w biurokracji, konieczność wyrobienia kolejnego dokumentu, by uzyskać dostęp do świadczeń, które teoretycznie należą im się z racji zamieszkania, jest zwyczajnie upokarzająca. Ale czy kogoś w Urzędzie Gminy to wzrusza? Skądże! Sukces musi mieć swój nośnik, a kolorowy plastik w portfelu tysięcy ludzi wygląda w statystykach znacznie lepiej niż nudne zapewnienie konstytucyjnej równości.

Burmistrz Wabik, jako sternik tego sukcesu, zdaje się wyznawać zasadę, że rehabilitacja to nie prawo, lecz przywilej dla uważnych i posłusznych. Jeśli ktoś czuje się dyskryminowany, to najwyraźniej po prostu nie rozumie nowoczesnego zarządzania miastem, gdzie mieszkaniec jest produktem, który należy odpowiednio skatalogować. W obliczu tak miażdżącej argumentacji pana Kubowicza i narzekań „niezakartowanych” malkontentów, nasuwa się jeden, jedyny wniosek: nie przeszkadzajmy. Nie wolno mącić spokoju ratuszowej ekipy zbędnymi pytaniami o podstawy prawne czy standardy moralne. Przecież to wszystko dla naszego dobra, nawet jeśli to dobro wymaga od nas stania w kolejce po plastikową przepustkę do normalności.

Dlatego, drodzy Polkowiczanie, pozwólmy burmistrzowi Wabikowi robić swoje. Niech buduje te cyfrowe i plastikowe mury, niech dzieli nas na lepszych i gorszych wedle uznania urzędników. A przede wszystkim, pozwólmy mu przemawiać. Nic tak nie poprawia humoru w kolejce do lekarza (oczywiście z Kartą w dłoni), jak kolejna płomienna mowa o tym, jak wspaniale i sprawiedliwie żyje się w Polkowicach. W końcu, jak mawiają klasycy sarkazmu: jeśli fakty nie pasują do wizji burmistrza, tym gorzej dla faktów. I dla mieszkańców bez kart.

Najbardziej dotkliwym skutkiem takiego podejścia są jednak losy konkretnych współpracowników. Zarówno w Miliczu, jak i obecnie w Polkowicach (mamy świadków), pojawiają się świadectwa osób, które za odwagę posiadania odmiennego zdania zapłaciły wysoką cenę zawodową i prywatną. Mechanizm jest prosty: merytoryczna różnica zdań jest interpretowana jako akt nielojalności lub osobisty atak. W efekcie, zamiast merytokracji, w instytucji promuje się postawy konformistyczne. Ludzie zdolni, kreatywni, ale posiadający kręgosłup moralny, są wypychani poza nawias, ustępując miejsca tym, którzy potrafią jedynie przytakiwać. To tworzy niebezpieczną kulturę strachu, w której błędy są ukrywane, by nie narazić się zwierzchnikowi, co w dłuższej perspektywie musi uderzyć w kondycję samego Aquaparku.

Jako portal wieszwiecej.com.pl doświadczamy prób wywierania presji na nas. Strategia prezesa polega na kreowaniu rzeczywistości, w której każda krytyka jest traktowana jako napaść. Jednak misją czwartej władzy nie jest bycie tubą propagandową dla prezesów, lecz stanie na straży interesu społecznego i pracowniczego. Próby zastraszania redakcji tylko utwierdzają nas w przekonaniu, że poruszane tematy są istotne i wymagają dalszego naświetlania.

Podsumowując, sytuacja w polkowickim Aquaparku pod wodzą Pawła Kowalskiego jest jaskrawym przykładem kryzysu relacji pracowniczych wynikającego z autorytarnego modelu przywództwa. Cena za odmienne zdanie nie powinna obejmować utraty godności czy stanowiska pracy w państwie prawa. My, jako redakcja wieszwiecej.com.pl, deklarujemy, że nie damy się uciszyć ani zastraszyć. Uważamy, że tylko poprzez nagłaśnianie takich mechanizmów można wymusić zmianę i przywrócić w lokalnych instytucjach normalność, w której pracownik jest partnerem, a nie poddanym, zaś prezes podlega takiej samej ocenie społecznej, jak każda inna osoba piastująca publiczne funkcje.

Inicjatywa miała głęboki wymiar symboliczny. Jak podkreślał jeden ze współorganizatorów, poseł Łukasz Horbatowski, była to forma kontynuacji działań, które sam Litewka wspierał za życia. Zbiórka karmy to przykład działania, które łączy pamięć z realną pomocą i przedłużyła dziedzictwo zmarłego posła.

W tej układance pojawia się jednak element, który budzi szczególny niepokój i wygląda na dziwny zbieg okoliczności. W momencie, gdy temat problemów w Aquaparku staje się coraz bardziej palący, a radni domagają się przejrzystości, doszło do istotnych zmian w składzie Rady Nadzorczej. To właśnie to gremium, teraz w odświeżonym składzie, ma stać się „sędzią we własnej sprawie” i ocenić zasadność skarg. Taka koincydencja czasowa rodzi pytania o to, czy zmiany personalne służą rzetelnemu wyjaśnieniu sprawy, czy może mają na celu przygotowanie gruntu pod narrację wygodną dla magistratu.

Skoro lokalne władze dystansują się od bezpośredniego zaangażowania, jedyną nadzieją na obiektywny obraz sytuacji pozostają organy zewnętrzne. Obecnie w Aquaparku trwają działania Państwowej Inspekcji Pracy. Wyniki tej kontroli, które mają kluczowe znaczenie dla weryfikacji doniesień o łamaniu praw pracowniczych, zostaną przedstawione nie później niż do 29 maja 2026 r.

„Nasze działania mają na celu wyłącznie wyjaśnienie sytuacji oraz zapewnienie transparentności” – podkreślają autorzy interwencji. Do czasu publikacji oficjalnych raportów nikt nie przesądza o winie, jednak mur milczenia i unikanie odpowiedzialności przez magistrat tylko potęgują społeczne domysły i niepokój pracowników.