O źródłach sukcesu Solidarności w wyborach do rady nadzorczej KGHM

Solidarność nie była w tych wyborach siłą samoistną, zdolną narzucać nową jakość czy wyznaczać kierunki debaty. Wręcz przeciwnie. W wielu elementach kampanii kopiowała chwyty wyborcze oraz rozwiązania stosowane przez konkurencję. Hasła, forma komunikacji czy sposób prowadzenia spotkań niewiele różniły się od działań innych komitetów. Trudno mówić tu o oryginalności czy wyraźnym politycznym stylu, który sam w sobie mógłby przesądzić o wyniku.

Kampania w istotnej części przypominała kampanię samorządową: lokalne spotkania, bezpośredni kontakt, odwoływanie się do wspólnoty interesów. Tak po prostu „trzeba” prowadzić wybory tego typu. Problem w tym, że ta forma docierała do relatywnie niewielkiej grupy: szacunkowo do około 10 procent elektoratu. To zbyt mało, by samą kampanią przekonać masowego wyborcę.

Kluczowy okazał się więc nie przekaz, lecz mobilizacja. Do urn poszli „żołnierze”. Ludzie związani z Solidarnością od lat, obecni w strukturach zakładowych, komisjach, regionach. Solidarność ma ich wszędzie i nikogo to nie dziwi. To efekt konsekwentnie budowanej sieci organizacyjnej, której korzenie sięgają jeszcze lat 80. XX wieku. Choć dzisiejsza Solidarność nie jest tą samą organizacją, która była symbolem społecznego przełomu cztery dekady temu, jej strukturalna siła pozostała faktem.

Sukces wyborczy nie był więc nagrodą za wyjątkowość, lecz rezultatem organizacyjnej przewagi. Na ten wynik złożyły się także inne czynniki: przede wszystkim rozdrobnienie konkurencji i trudności z mobilizacją elektoratu poza twardym zapleczem. W takim układzie nawet przeciętna kampania, oparta na sprawdzonych schematach, mogła okazać się wystarczająca.

Ostatecznie wybory do rady nadzorczej KGHM pokazały coś istotnego: w tego typu głosowaniach nie wygrywa ten, kto ma najlepsze hasła, efekty pracy, lecz ten, kto ma ludzi. Solidarność nie zwyciężyła dlatego, że była inna. Zwyciężyła dlatego, że była obecna. Konsekwentnie, od lat, w każdej możliwej strukturze.